Singielka

Zbieram się zbieram do napisania. Jakoś chwilowo brak mi słów, chęci...

Siedzę sama w piątek popołudniu i się frustruję. Wkurzam, wściekam do upadłego. Rysuję czarne scenariusze... rozstaję, besztam, wyrzyguję złość.

A chodzi o sprzątanie. No bo do jasnej cholery - dlaczego do kutwy ptaka znowu to ja mam to robić? Pucować kibel, zmywać naczynia, czyścić kuchenkę, myć podłogi, odkurzać... prać, prasować... eh. .M pracuje bez przerwy od kiedy wrócił, a jutro mamy gości na noc. Nie umiem sobie odpuścić i nie posprzątać. I wrzeszczę na .M że mnie z tym zostawił samą, chociaż wiem że nie miał za bardzo wyjścia. A on się denerwuje na mnie, że takie pierdoły wyprowadzają mnie z równowagi... P I E R D O Ł Y !!!!!

Natychmiast mam przed oczami moją umęczoną mamę, która zapieprzała w pocie czoła przy domu, z nogą w gipsie skopała ziemniaki na polu, z 39st gorączką gościła rodzinę przez tydzień.... no nie odpuszczała sobie. Ojciec nie robił nic a nic. Zero. Nieee, tzn rcoś robił - pił. Ale nie bardzo pomagało nam to w codziennym życiu.

Mam wrażenie, że ja już zawsze będę się bała z kimś być pamiętając horror rodziców.